மனதில் ஏற்படும் சந்தோஷமோ துக்கமோ அனைத்தும் உணர்வுகளால் கொண்டு வரப்படும் அனுபவங்களின் விளைவாகும். மனிதன் அனுபவிக்கும் அனைத்தும் மனத்தின் உருவாக்கங்களே. உண்மையில் உலகமே மனத்தின் பிரதிபலிப்பாகும்.
மனம் தூரத்தில் உள்ளவற்றை அருகில் கொண்டு வரவும், அருகில் உள்ளவற்றை தூரத்தில் தள்ளவும் வல்லது. சந்தோஷத்திற்கும் துக்கத்திற்கும் காரணமாக இருப்பது மனமே. இதனால் தான் முனிவர்கள் “மனோ மூலம் இதம் ஜகத்” (இந்த உலகம் மனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது) என்று அறிவித்துள்ளனர்.
மனம் ஒரு பொருளை பெறுவதற்காக மிகுந்த முயற்சி செய்கிறது. அதை பெற்றால் சந்தோஷம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையிலேயே அது செயற்படுகிறது. ஆனால் அந்தப் பொருளால் கிடைக்கும் சந்தோஷம் நீண்ட காலம் நிலைக்காது. மாறாக, அந்தப் பொருளை இழக்கும் போது ஏற்படும் துக்கம் மிக அதிகமாக இருக்கும்.
ஒரு பொருளைப் பெறுவதற்கான முயற்சியிலேயே பல சிரமங்கள் இருக்கின்றன. அதை பெற்ற பிறகு கிடைக்கும் சந்தோஷம் தற்காலிகமானது. ஆனால் அந்தப் பொருளை இழந்துவிட்டால், அது பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பல சமயங்களில் இழப்பால் ஏற்படும் துன்பம், பெற்றதில் கிடைத்த சந்தோஷத்தை விட அதிகமாக இருக்கும்.
இவ்வாறு தற்காலிகமான சந்தோஷங்களுக்காக வாழ்நாளை செலவழிப்பது பயனற்றதாகும். இதன் அர்த்தமற்ற தன்மையை உணர்ந்த முனிவர்கள், நிலையான ஆனந்தத்தை அடைவதற்கான வழியாக சுய கட்டுப்பாட்டை கடைப்பிடித்தனர்.
அவர்கள் உருவாக்கிய ஆன்மீகப் பயிற்சி என்னவென்றால், உணர்வுகளையும் மனத்தையும் உள்ளார்ந்த திசைக்கு திருப்பி, நிலையான ஆனந்தத்தின் மூலத்தைத் தேடுவது ஆகும். 🙏
No comments:
Post a Comment