சிவராத்திரி பல்வேறு அர்த்தங்களை உடையது. ‘ராத்திரி’ என்பது பொதுவாக இருளை குறிப்பதாகும். ஆனால் ‘சிவராத்திரி’ என்பது வெறும் இருளை மட்டும் குறிக்காது; இந்த இரவின் சிறப்பு புனிதத்தையும் மங்களத்தையும் உணர்த்துகிறது. ஆம், இந்த இரவிலும் இருள் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த இருள் மங்களத்தால் நிறைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
இதற்குக் காரணம், பௌர்ணமிக்குப் பிறகு வரும் சதுர்த்தசி நாளில் (பௌர்ணமிக்குப் பின் 14ஆம் நாள்), மனதின் அதிபதியான சந்திரன் தனது பதினாறு கலைகளில் பதினைந்து கலைகளை இழந்திருக்கிறான் என்பது ஆகும். இந்த நிலை, மனிதன் மனஅலைச்சல்கள் குறைந்து, இறைவனுக்கு அருகாமையில் நிலைபெறுவதற்கான மங்களமான தருணமாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, சிவராத்திரி என்பது தெய்வீகத்தை அணுகுவதற்கான மிகப் புனிதமான இரவாகப் போற்றப்படுகிறது.
“நல்லவர்கள் ஒன்று கூடி இறைவனை தியானிக்கும் நாட்களும், உறவினர்கள் இல்லத்தில் அன்புடன் கூடும் நாட்களும், அந்நியர்களுக்கு அதிதி சத்த்காரம் செய்யப்படும் நாட்களும், தேவையுள்ளவர்களுக்கு உதவி செய்யப்படும் நாட்களும் தான் உண்மையான நாட்கள்; மற்ற எல்லா நாட்களும் உண்மையில் துக்க நாட்களே” என்று ஒரு தெலுங்கு பாடல் கூறுகிறது. இவ்வாறு, மனிதன் தன் வாழ்க்கையை தெய்வநினைவுடனும் தர்மச்செயல்களுடனும் நிரப்பும் நாட்களே உண்மையான புனித நாட்களாகக் கருதப்படுகின்றன.
மேற்கத்திய தத்துவஞானி பிளேட்டோ, சத்தியம், நன்மை, அழகு ஆகியவற்றைத் தெய்வீகத்தின் பண்புகளாகக் கருதினார். உபநிஷத்துகள் இதையே ‘சத்யம், சிவம், சுந்தரம்’ என்று குறிப்பிடுகின்றன. இதில் ‘சிவம்’ என்பது மங்களத்தின் தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. அது ஒரு புறம் சத்தியத்துடனும், மறுபுறம் சுந்தரத்துடனும் இணைந்துள்ளது.
பண்டைய முனிவர்கள் சிவராத்திரியை மிகப் புனிதமான நாளாகக் கருதி வழிபட்டனர். அது வெறும் ஒரு திருநாள் அல்ல; மனம் தெய்வீகத்தை நோக்கி திரும்பி, சத்தியம், மங்களம், அழகு ஆகிய உயர்ந்த தத்துவங்களில் நிலைபெறும் ஆன்மீக வாய்ப்பாகும்.
No comments:
Post a Comment