பரமப்ரேமை – மனித வாழ்வின் உயர்ந்த இலக்கு

 மகான் நாரதர் கூறியுள்ளார்: “ப்ரேம அம்ரிதஸ்ய ஸ்வரூபஹ” — அன்பே அமிர்தத்தின் உருவாகும்.

இம்மையான உலகில், மனிதர்கள் பொதுவாக நான்கு புருஷார்த்தங்களை (வாழ்க்கையின் இலக்குகளை) மட்டுமே விடுதலை நாடும் மனிதனின் பாதையாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் இது முழுமையான உண்மை அல்ல. தர்மம் (நேர்மை மற்றும் நீதியான வாழ்க்கை), அர்த்தம் (பொருளாதார வளம்), காமம் (விருப்பங்களின் நிறைவு), மற்றும் மோட்சம் (விடுதலை) ஆகியவை மட்டும் மனித வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்குகள் அல்ல.

மனிதகுலத்திற்கு இதையெல்லாம் மீறி உயர்ந்த ஐந்தாவது இலக்கு ஒன்று உள்ளது. அது பரமப்ரேமை — உயர்ந்த தெய்வீக அன்பு. இந்த அன்பின் தத்துவமே தெய்வீகத்தன்மையாகும். அன்பும் இறைவனும் இரண்டும் வேறுபட்டவை அல்ல. இறைவன் அன்பே; அன்பே இறைவன்.

இந்த அன்புத் தத்துவத்தின் உண்மையை ஒருவர் உணரும்போது தான் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தை அறிய முடியும்.

ஒரு தெலுங்கு கவிதையில் இவ்வாறு கூறப்படுகிறது:

“அன்பின் தத்துவத்தை போதித்து, எல்லா உயிர்களிடமும் பாசமும் சமத்துவமும் வளர்த்துத் தருபவர், மனித மதிப்புகளை வெளிப்படுத்துபவர் — அந்த அன்பின் உருவமே சாய். அந்த அன்பின் உருவமே தெய்வீக ஆத்மா.”

ஆகவே, அன்பே ஆத்மா; ஆத்மாவே அன்பு என்பது நிச்சயமான உண்மை.