மகிழ்ச்சி எங்கே?

 ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு ஒரே ஒரு மகன் இருந்தான். அந்த மகனை அவன் மிகவும் அன்புடனும் கவனத்துடனும் வளர்த்தான்.

ஒரு நாள் அந்த சிறுவன் ஒரு பந்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது அந்த பந்து அறையின் ஒரு மூலையில் உருண்டு சென்று விழுந்தது. அந்தப் பந்தை எடுக்க சிறுவன் அந்த மூலையில் கையை நீட்டியபோது, அங்கே இருந்த ஒரு தேள் அவனை கடித்தது.

அதனால் சிறுவன் வலியால் கத்தி, “அப்பா! ஒரு தேள் என்னைக் கடித்துவிட்டது!” என்று அழுதான். தந்தை எவ்வளவு முயன்றாலும், மகனின் வலி குறையாமல் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது. மகன் துன்பப்படுவதைப் பார்த்து தந்தைக்கு தாங்க முடியவில்லை. உடனே அவன் ஒரு மருத்துவரிடம் ஓடிப் போனான்.

மருத்துவர் அவனுக்கு ஒரு மருந்துக் களிம்பை கொடுத்து, “தேள் கடித்த இடத்தில் இதைப் பூசுங்கள்; வலி குறையும்” என்று கூறினார்.

தந்தை வீட்டுக்கு வந்து, “தேள் உன்னை கடித்த இடத்தை காட்டு” என்று மகனை கேட்டான். சிறுவன் உடனே அறையின் அந்த மூலையைச் சுட்டிக்காட்டினான்.

அந்தத் தந்தைக்கு போதுமான புத்தி இல்லாததால், மகனின் உடலில் தேள் கடித்த இடத்தில் மருந்தைப் பூசாமல், மகன் காட்டிய அறையின் மூலையில் இருந்த இடத்திலேயே அந்த மருந்தைக் களிம்பை பூசத் தொடங்கினான்.

இவ்வாறு மனிதன் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு மகிழ்ச்சியை அடைய முயற்சிப்பதும் இதுபோலவே இருக்கிறது. மகிழ்ச்சி இல்லாத இடங்களில் மனிதன் அதைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

அன்பும் மகிழ்ச்சியும் மனிதனுக்குள்ளேயே இருக்கின்றன. ஆனால் அவன் அதை வெளியில் தேடுகிறான். ஒருவர் எவ்வளவு புத்திசாலியாக இருந்தாலும், எவ்வளவு கற்றவராக இருந்தாலும், உள்ளே இருக்கும் ஒன்றை வெளியில் தேடி கண்டுபிடிக்க முடியாது.